Elimizden düştü bilyelerimiz ,gözümüzdende yaşlar.En sevdiğimiz oyuncaklarımız bile umrumuzda değildi artık.Mutsuzluk damarımıza giren iğne gibi yaktı canımızı..Tanıtmaya çalışıyodu kader kendisini bu çocuk yaşımızda.Mutsuzluk alışkanlık yapar mı ? Alışamadık ama kanıksadık yer etti benliğimizde.Mutlu olmak fikri çok uzak geliyor artık.Güneş nerde ,göreniniz oldu mu ???
güneşin kaçtığını şu günlerde söyleyemeyiz değil mi hia:) ama gelelim asıl güneşe o bilyelerimizin kaybolduğu gün başka çocukları mutlu etmek üzere kaçtı sanırsam...